فصل ششم : حائر و ويرانى آن از طريق آتش‌افروزى ، در دوران القادرباللّه در ماه ربيع الاوّل سال 407 ه و در دوران القادر بالله عباسى ، آتش فتنهء دنباله‌دارى ، سراسر كشورهاى اسلامى را فراگرفت و سرانجام جرقّه آن در ماه ربيع الاول سال 407 ه ، به حرم امام حسين ( ع ) رسيد . آتش ، ابتدا به فرش‌ها و پرده‌ها افتاد ؛ سپس به رواق‌ها و بخش‌هاى ديگر ، سرايت كرد و آنگاه تا گنبد افراشته ، زبانه كشيد و تمام ساختمان به علت اين آتش‌سوزى بسيار شديد ، شبانه فرو ريخت و غير از ديوارهاى بيرونى و بخش كوچكى از حرم ، ظاهراً چيزى باقى نماند . خبر اين آتش‌سوزى در « تاريخ الملوك و الامم » ، ابوالفرج بن جوزى و « الكامل فى التاريخ » ابن اثير جزرى ، به اقتضاى موقعيّت ، آمده است . ابن جوزى نوشته است : در ماه ربيع الاوّل سال 407 ه ، حرم امام حسين ( ع ) و رواق‌هاى آن ، در آتش سوخت و علت آن ، چنان بوده است كه خدمتكاران ، دو شمع بزرگ موجود را در شمعدان‌هاى آويخته از سقف ، روشن كرده بودند ؛ ولى در دل شب بر فرش سقوط كرده ، فرش‌ها شعله‌ور مىگردد و آتش به قسمت‌هاى ديگر سرايت مىكند . « 1 »

--> ( 1 ) . تاريخ الملوك والامم ، ج 7 ، ص 282 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 9 ، ص 102 .